(ეძღვნება მაკა კოლხს)

ჯიქთა ხანუმი
თრთოლვით ითვლის
ქათქათა მტრედებს
სამლოცველოში,
უცხო მიწაზე...
კოლხთა ასული
ხარბად კეცავს
თბილისის ქუჩებს
საქართველოში...
სულ ორი დღის წინ
ჩამოსული
თვის მიწა-წყალზე
ეძებს ბავშვობას,
გარდასულ დღეებს,
ჯერ ვერ პოულობს...
იგრძელებს გზას –
საბურთალოდან,
ისნის გავლით,
ვარკეთილისკენ...
ანდა პირიქით:
ვარკეთილიდან,
ისნის გავლით,
საბურთალოსკენ...
საქარე მინა – ოდნავ ჩაწეული,
თვალებში – სევდა,
ხმა – საამური:
– სახლში მიგიყვანთ,
დაბრძანდით!
გთხოოვთ...
მთელ თბილისს
შემოვივლი
და საქართველოს!