ვუცქერ გარშემო დროშების ფრიალს და,
ფიქრი მიჩნდება ერთი,
იქნებ გაუძლოთ ამ ორომტრიალს და,
კვლავ შეგვეწიოს ღმერთი.
ვუსმენ სიტყვებსაც ომახიანს და,
სიმართლე ვერასდროს ვერ ვთქვით,
რამდენი ქომაგი ყოლია სამშობლოს,
საზღვრებზე მომდგარ მტერს ვერ ვთვლით.
ვუცქერ ჩემი ქვეყნის ჭაღარას დიადს და,
თვალები მევსება  ცრემლით,
ისე მეჩვენება თითქოსდა საბრალოს,
ნდობა დაუკარგავს ჩვენი.
ვუცქერ გარშემო დროშების ფრიალს და,
ფიქრი მიჩდება ერთი,
იქნებ გაუძლოთ ამ ორომტრიალს და,
კვლავ შეგვეწიოს ღმერთი.