„ შესაძლოა მე ვარ შენი სიკვდილი, სულაც ვიღაც ტაქსისტი, რომელმაც მოსახვევი ვერ შენიშნა ან კიდევ ვინმე მეზობელი, რომელიც ქოთნებს ნაპირზე დებს..
ჩვენ ყველანი მკვლელები და სიკვდილები ვართ „






მე ვარ შენი აჩრდილის უკან დამალული სიკვდილი,
რომელიც უხმოდ მოგყვება და გაცილებს მოსახვევამდე..
და ვცდილობ მანამდე სიცოცხლის მარცვლებით გამოგკვებო,
შენ კი,
ნუ დაიხრჩობი.. ისევ შორია ზეცამდე.

მე ხომ შენი უხიფათო გარდაცვალების დარაჯი ვარ, რომელიც სევდას გიზოგავს,
რათა ერთიანად არ მოგიღოს ბოლო ყელში წაჭერილმა დარდმა.
და ამიტომაც მოგყვები ცხოვრების ავდრიან ბილიკზე,
რომ განცდით სავსემ უჩემოდ არ გადაჭრა გზა და არ დამეკარგო უსასრულობაში.
(ისევ.. შორსაა ზეცა).


და იცი?
ჩვენ ყველანი სიკვდილის რეპეტიციით გართულნი უნებურად ვატარებთ ერთმანეთის სიკვდილს და
ჩვენსავე გარდაცვალებაში ვიბადებით.
მე კი, შენი უცოდველი მკვლელი, უნებურად ვტირი, როცა წარმოვიდგენ, როგორ კორტნის მიწა შენი სხეულის ყოველ წერტილს..
და თუმცა ვიცი, რომ
მე მოვალ ცხოვრებით გაცვეთილი და გეტყვი,
- გამარჯობა, მე შენი სიკვდილი ვარ.