წელი მოიწყვიტეს იებმა თოვლში
და მზე სინათლეს უხვად იძლევა,
მე ცას სიყვარულს თუ მიუძღვნიდი
შენ ამით რამე დაგაკლდებოდა?!
მთის კალთაც სარკე უჭირასვ თითქოს
და აირეკლა სიწმინდე ზეცის..
მე ამ სამყაროს გულზე დავიწვენ
და მეც სალბუნად დავეფინები...
იქ ქარი ქროდა,
იქ ცა სხვაგავარი,
ცივი და მწველი ჩასხუტებლად
მაინც მიწვევდა...
მე შენ მიყვარხარ დიადო  მთაო,
სარკევ, სამყაროს შემოქმედისა...