არ ვიცი, ალბათ ბედს შევურიგდი,
ან, სულაც, გავურიგდი ბედისწერას _
დავხუჭე თვალები და გავირინდე...
მივენდე დინებას და თან გავყევი,
ვით ტალღებს მინებდა ოფელია
და თავად სიკვდილზე დავიწინდე...
ეს მოხდა მაშინ, როს საბოლოოდ
შემძულდა ჩემში ის არსება,
სრულყოფილებას რომ ეძიებდა.
ჰო და, ავირჩიე დამუნჯება,
ჰო და ავირჩიე დაყრუება,
ჰო და, ავირჩიე დაბრმავება,
რადგან მუნჯს არ ქენჯნის ჩუმად ყოფნა,
არც ყრუს არ აწუხებს სხვისი კვნესა,
უჩინოც ვერ ხედავს გაჭირვებას,
მაშინ, როცა სტკივათ ენამჭევრებს,
მაშინ, როცა სტკივათ ყურმახვილებს,
მაშინ, როცა სტკივათ თვალხილულებს...
      მე შორს გავექეცი ამ ტკივილებს
და ეს არ ყოფილა ჩემი ნება _
სასოწარკვეთილის ხავსი იყო,
საკუთარი თავის იყო ვნება.