არვიცი დიდი ცოდვა ამაზე,
სურვილი-სცოდო გახრჩობდეს კიდევ,
და მე რომ გავჩნდი ამ ქვეყანაზე
ღმერთო, რით ვეღარ გამოვისყიდე?!

სიცოცხლის ფიქრები ფიფქებად მესევა,
ვერაფრით ვექცევი გონების მარწუხებს,
ხალხი, ბრბოდ ქცეული...- მე გული მერევა
და მათი აზრების სიბილწე მაწუხებს...

ოცნება საოცარ ცნებად იკოცნება,
ვერ ვიტან უფიქროდ გაჩენილ ასოებს,
რომ დაწერს მუხლებზე ტაშს რომ ილოცება...

სალამი ურითმო პოეტთა მასონებს!!!

მიყვარხართ, უჩემოდ რომ დარჩით ჩემებო,
ჩუმად რომ წერდით და კალამი წაგართვეს,
უმსგავსო მსგავსების მსგავსად გამჩენებო
თქვენი უზნეობა ჯოჯოხეთს წაგათრევთ...

რას ვწერდი, რასა ვწერ, რას დავწერ არვიცი,
თუმცა თქვენ ამითი არც რა დაგაკლდებათ,
ეს დრო კი... 
                  დრო დროა, არაფრით დაიცდის
ვიქეცით უკვდავნი უკვე წარმავლებად...

მიმქონდა კალამი ალმად გამალებით,
სად არის სიცოცხლე ვერა ვერ ვიპოვე,
დაბოღმილ სიტყვათა ბილწი ამალებით
გაავსეთ კისერი...
                          სიყვარულს ვიტოვებ...

წამართვით რაც გინდათ, არაფერს დაგიშლით,
თქვენი ყურადღება ცოტა ხნით ვითხოვე,
გამძარცვეთ, თუ გნებავთ სახლიდან გამიშვით,
ოღონდ კი...
                      სიყვარულს...

                                              სიყვარულს ვიტოვებ!!!