იცი, მე ბევრს აღარ ვდარდობ. რაც დრო გადის, ვეჩვევი  ავუწყო ფეხი ცხოვრების თამაშსს. გაცილებით ადვილია ბევრი რამ, თუმცა ჯერ-ჯერობით უგულვებელყოფა არ გამომდის და შესაბამისად ვერ შევძელი ,,ლაით მოტივად" გამეხადა დროის დინებას მოყოლილი . . .
რომ შემეძლოს გესაუბრო. . . აი ისე, როგორ ადრე. . .  . . .მოგიყვებოდი რა გზით ვიარე. და შენ აუცილებლად დაინახავდი ზღვარს შენ შექმნილ წარმოსახვსა და ჩემს რეალურ სახეს შორის. . . მე არ მითხოვია შენთვის ილუზიური სამყარო შეგექმნა და იქ გვეცხოვრა.
ამის შემდეგ  ვეღარ დამაბრალებდი უგულობას. სიამაყის გამო შენარჩუნებულ შეხედულებებსაც ჩამოიხსნიდი და ისევ ისეთი იქნებოდი, როგორსაც მე გიცნობდი. . .  შენ საუკეთესო ,,გონი" ხარ. . .
დღეს პატარა გოგო ვნახე,15 წლის.
რესტორნიდან გამოსულ ხალხს ხვდებოდა მომღიმარი სახით.
ჩემს თანამესუფრეებსაც გაყვა რამოდენიმე ნაბიჯით.
_,,მომეცი ხურდა"_ხელი გაუწოდა.
გარეთ წვიმდა. . . მონოტორულად ისტერიული სიგიჟე აღრჩობდა ჩემს სულს,  გავქცეოდი ამ არასრულფასოვან და არასრულყოფილ სამყაროს, რომელიც ჩვენვე გამოვიგონეთ.
,,_ნასესენ აბი? ხომ იცი, რაც მინდა? მომეცი ხურდა ფული"_მეორე თანამესუფრე იცინის. . . მე კი მუჭებით ვიწმინდავ სხვებისათვის გაუგებარს. . . _
_,,რა გინდა?"
_,,არც მე ვიცი. . . "
_,,რას აკეთებ, სწავლობ?"
_,,არა სკოლას თავი დავანებე, ცეკვაზე დავდივარ. . . აქ კი ათასი მთვრალი ხან გაგინებს, ხან გლანძღავს. . . "
მისი ქოლგის ქვეშ შეფარებული, მივჩერებოდი მის ლამაზ ბავშვურ სახეს, ეშმაკური ღიმილი რომ დასთამაშებდა და მენანებოდა ამ დამპალი ცხოვრებისათვის, ჩემს შვილზე 4  წლით ადრე გაჩენილი პატარა. . .
,,_მთავარია ადამიანობა არ დაკარგო!". . . ვშორდები მის ქოლგას და მანქანამდე გასავლელი გზის ყველა გუბეში გავდივარ.არ ვაცილებ, ნაბიჯებს აღარ ვზომავ. . . ცას მივჩერებივარ, მის უსასრულობას, იმიტომ რომ მე უსუსური ვარ.
_,,რა დაგემართა?"_გაქვავებული სახე. . . ცივზე ცივი რეალობა.
_,,არ უნდა მენახა ის ბავშვი"
მერე კი სამყაროს  ფეხქვეშ დაგება . . . ამაოებაა . . . ნებისმიერისაგან. რა რთულია ყველაფერი, მაშინ ,როცა მხოლოდ მზე გჭირდება . . .