მინავლულ გულში ოდნავ ბჟუტავს ნარჩენი ცეცხლის...
ჰო, მოხერხება უნდა ნაღდად ასეთ ცვლილებას.
როგორ გულწრფელად ავაჭრელე რვეული გუშინ,
დღეს უკვე ვახდენ ამ გრძნობების იმიტირებას.
რამდენჯერ გთხოვე, ხელი მაგრად, მაგრად ჩამჭიდე,
რომ არასოდეს მომეკაროს ცივი ნიავი,
მერე თითების სილურჯემდე მოგებღაუჭე
ისევ მე თვითონ...
                            შემომადნა სიცარიელე
და შევისუნთქე უშენობის ჰაერი ცივი
(ის სულ არ ჰგავდა ჰაერს ზამთრის, ზეგამჭვირვალეს)
და ისე უცბად გავიფანტე კოსმოსში, სადღაც
სრულ სიბნელეში...
                            დავეძებდი ჩემს თავს, წინანდელს
ისე უმწეოდ... არა – სადმე, არა – ოდესმე,
ვიბორიალე დაკარგული სულების ბრბოში,
რომ გაფანტულან, დამსხვრეულან სირუხისაგან,
რომ ვერ მიაგნეს მიმოფერილ ბილიკს სამოთხის
და გამოეკრნენ ზეცას სადღაც, სრულ სიბნელეში,
სადაც არც ცა და აღარც მიწა არ ჩანს სრულებით...
ხან იხსენებენ, გაურბოდნენ რასაც უწინ, და
ხანაც – ეძებდნენ რასაც ასე გულმოდგინებით...
და ჩემი სულიც, დამსხვრეული, სრულიად კოსმოსს
რომ მოსდებია, თითქოს მათში გარევას იწყებს.
ყველა ნამსხვრევი მაინც ერთად გროვდება ბოლოს
და, მდუმარებით, გალურჯებულს დაჰყურებს თითებს...