გარეთ უსიცოცხლო  მზეა,
ანუ  საჩვენო  ამინდი
ცალ მუხლზე დგას და ითმენს...
თვალში მოწოლილ ცრემლებს,
მკერდსავსე ლამაზ ქალივით...
ჩემო, რა ჰქვია იმ განცდას,
დღეს რომ უღამოდ აღამებს?
იქნებ უბრალოდ გავცივდი,
მე კი შენს წასვლას ვაბრალებ...
ვწევარ ბალახში გულაღმა,
ჰაერუკმარი...
გულჩქარი,
გავკადნიერდი და დარდი
მწვანე ჭაობში მივჩქმალე...
ჩვევად ვექეცით სამყაროს
ჩემო, ბრმებივით დავდივართ...
ფეხწამოკრული ქვებიდან
სხვები აგებენ სასახლეს...
ჩვენ ერთმანეთში დავსახლდით,
ქარმა აივნებს უარა...
სადმე ატყდება განგაში
დიმას უყვარსო, თუ არა...?
იცი? ცა მოსჩანს წერტილად,
ზის მოწყენილი ფასკუნჯი-
მთვარე...და ჩემო, წერწეტა
ქალს ჰგავს გაშლილი ბუნება,
მე გაწელილი ლექსივით
ვწევარ გულაღმა ბალახში,
ჩემო, ჭაობის სუნი მცემს,
სუნთქვა სიჩუმით დავაბი,
მივაყურადე...
დაბრუნდი?