ბარდნის,
შენს თვალებში შიშველი ხეები
თოვლით იფარავენ სხეულის ნაწილებს...

მე ბებოს შალი მენატრება
და ჩემი ბავშობა.
შენ სიყვარულს მახვევ მხრებზე,
მიფერებ განწყობას...
და ვიწყებთ სახლისა და ცხოვრების მორთვას
გირლიანდებით, საშობაო განწყობებით, ნათესავებით,
საჩუქრებით, რომელთაც გავხსნით, გავიხარებთ, ისევ შევფუთავთ...

ბარდნის...
წლების წინაც ასე ვირთავდით სახლსა და ცხოვრებას,
ოღონდ ეხლა ოკეანე მაშორებს იმ დროს -
ბებო ელოდა ჯამსა და ნიგოზს,
(სამზადისში შეჰქონდა წვლილი)
მერე ახალ წელს...
წლების წინაც ვურეკავდით ყველა ახლობელს,
(იმ ერთ დღეს მაინც წლის მანძილზე)
ვეუბნეოდით რომ ისინი გვახსოვს და გვიყვარს.
უცხო სუნელის ნაცნობ სურნელს გვაკმევდა დედა,
მამა გვლოცავდა (დედასთან ტრადიციული უმიზეზო კამათის ფონზე)
გაბრუებულებს ბოლოს თაფლში ამოგვავლებდნენ
და ვგრძნობდით მთელ წელს გაგვყვებოდა
რამდენჯერმე წამოდუღებული,
ათასი მუშა ფუტკრის მიერ შექმნილი სიტკბო...
ოკეანე მაშორებს იმ დროს...

ბარდნის,
ჩვენს ბუხარში შიშველი ხეები
შავ-წითლად ღუიან, მათ თავი დაიწვეს...
ბარდნის,
შენს თვალებში შიშველი ხეები
თოვლით იფარავენ სხეულის ნაწილებს...