ჰმმმმმ:)

აჰა, ხომ ხედავ? ხომ ვთქვი, არა??!!

რამ დამაწერინა "მკვრდული" წინა კომენტარში, თუ არა ქვეცნობიერმა შიშმა, ზარმა, ზანზარმა? :D :D

ღამეს ვათენებ, არსადაც არ მივდივარ, მე და  ღამე, ერთად უნდა ვიყოთ.





პატივისცემით,
განდი.
არწივი.

უჰჰ, გვანცა რომ დაგინახე შემოვვარდი ამ თემაში მეთქი რა ალიაქოთია და ღამეა, არ უნდა წაეკითხე ეს ლექსი. რა ვიცი, ძილში არ დამესიზმროს მკვრდული ამბები :)


მშვიდობიანი ღამე :)




პატივისცემით,
განდი.
არწივი.

ვაიმე :))

რა მკვდრული, ტო :D :)) :)) :))

ოო, რა უცებ ჩამოHკრა უბედურების ზარრმა :)) :))

აი მკვდრულზევე ვწყვეტ კითხვას :D
მკვდრული.. )) არა არ წამიკითხავს და არ მომწონს როგორც დადუ იტყოდა :)

(თინათინს)

იყო საღამო, იყო ქარი, იყო გზა და გზა,
წვიმდნენ წვეთები ხეში წყალს და ასე თავისებრ,
თვე – თებერვალი გარეთ იდგა როგორც ანდაზა,
მივდიოდით და ნაბიჯ-ნაბიჯ გავითავისე –

ჭეშმარიტების ურთულესი დარჩა მიგნება,
დაკარგვის შიშიც თებერვალთან ერთად მოსულა,
კამათში ორმხრივ დათმობასთან ასოცირდება,
ავტობუსში რომ ადგილს უთმობს ორსულს ორსული.

ანუ ვხვდებოდით ყოველივეს, ანუ პირიქით,
ანუ დავშორდით, ღამე იყო სამგლოვიარო
და იმ გზებიდან ერთადერთი დაგვრჩა ბილიკი
და ის ბილიკიც ჩვენ სხვადასხვა გზებით ვიარეთ...

წვიმის ქალაქში ვიტრინებზე წვიმდა არია,
ბოჰემით მთვრალი დავყვებოდი უკან ხეტიალს,
მე შენ მიყვარდი და მიყვარდი ისე ძალიან,
რომ ოთხ სტრიქონში – ის გრძნობები და ის განცდები,
ის დღეები და ღამეები,
ის ფიქრები და ტკივილები,
ყველაფერი და არაფერი,
არ ჩამეტია!..........



არაფრის!!!!

სამი არა.