სწორედ ისე გაქვს დანახული შიშველი მუზა, როგორც მე მაწუხებს ხოლმე... მრავლისმტქმელი და აზრიანია. წარმატებები:)

კარგია,

ახალი დამუღამებული გაქ ანჟამბამანები?

მოკლედ ნორმალურია.

ეჰ არადა როგორი იმედით შემოვედი რამე კარგი დამხვდებათქო..
არ გაამართლე დღეს ჩემი იმედები

სანამ მედეა გაბრაზდა , რა უნდა ქნას იცის თორნიკემ :)

მომეწონა.

მუზას უხდება გაშიშვლება პოეტის თვალწინ,
ამ დროს ზეცაც კი თვალებ ხუჭავს მთვარე მუქდება.
ლექსებს ვით მიწას სტრიქონები აწვიმს და აწვიმს
გარე სამყარო, ზეცა, მიწა ერთად უქმდება.

ეს განსაკუთრებით :)

აჰ,არა

ოცდაერთის გამოღმა და ოცდაერთის გაღმა

ქარის სუნთქვა შემოასკდა საფეთქელზე ხვეულ
შავი ფერის თმებით ყურთან დასმულ კითხვის ნიშანს,
სტრიქონ-სტრიქონ ვიხსენებდი მარტში გასულ წლეულს,
როგორ გწვავდა მკერდზე ჩემი კოცნის მცირე გლოსა.
დღეს მეზობლის ბოსტანიდან ჩემს ეზოში რხეულ
ყვავილივით ჩუმად გკრეფ და ნება-ნება გყნოსავ.

სოფლის ზუნზლში ავტობუსით შემოვედი ყვითელ-
ყვითელ ფოთლის ხრაშახრუში იუცხოვა ძეწნამ,
მოვდივარ და თვალწინ მიდგას ღამეს როგორ გითევ.
ზვინის ორთქლში როგორ წვება ღამის კოპიტები,
დღეს ტყე ველებს მოღრუბლება დაუხურავთ რიდედ,
ვიცი ერთხელ თუ შეგხედე ასჯერ მომინდები.

მოდის სოფლის ავტობუსი ბურან-ბურან-ბურან
და ბავშვები ფეხშიშველა გამოსული ღელედ,
აყოლებენ საწყალ თვალებს, ბებრები კი ყურანს
კითხულობენ უკუღმა და ჭადის სუნი ჰფანტავს,
მათ ზერელე თადარიგს და ვერ ხვდებიან თუ რა
უთქვამს წარსულს,  ჯვრის ფორმა კი მიუღია პანტას...

რახა-რუხით მოდის სოფლის ავტობუსი, სევდად,
მოაქვს ჩემი ბავშვობა და მოჰყავს სიპოეტე,
თან მარწმუნებს რომ ჭაღარა დაიბადა დედა,
დედის ბევრი სტრიქონი და სიყვარული მმართებს,
მოვდივარ და ჩემს განვლილ წლებს სულ სხვა კუთხით ვხედავ,
წლები ჰგვანან მამაჩემის წვივთან მთვლემარ  კატებს.

ხალისს მმატებს ავტობუსის ულვაშება მძღოლი,
გზა მცირდება შუკა-შუკა, ბილიკ-ბილიკ-ბილიკ,
ჩავდივარ და მილოცავენ - შეგირთავსო ცოლი,
უკვე დიდი კაცი ხარო  - რაც ბავშვურად მნაღმავს,
ბუხრიდან კი ბოლავს თეთრად დაბინდული ბოლი -
ოცდაერთის გამოღმა და ოცდაერთის გაღმა.

ძალიან  ლამაზია.