შობას გშობე...
როგორ მძაფრად მახსოვს შენი დაბადება...
გშობე ისე, რომ შენც მშობე...
მშობე გასამეორებლად...
თუმცა ფიქრი, ორის ფიქრი,
ფიქრი სულ არ არსებობდა...
ფიქრი იყო წიგნის, ფილმის...
ფიქრი იყო სულებისა...
შორეულში დაკარგული ორი სულის ფიქრებიან...
დავიკარგეთ შორეულში...
ატმის რტოზე ფიქრებიან...
სიო გვარხევდა რტოებზე,
გვიფრთხილდებოდა გრძნობებზე...
ეჭვიანობდა წარსულზე,
გვაიმედებდა აწმყოზე...



აღარ მჯერა შენი სიო!
შენ ხომ სიწრფე შემომფიცე?!
რატომ აჰყევ ამ ქარებსა?
რატომ გამაუკადრისე?
სად წავიდა ეს გრძნობები,
ემოცია,
ფიქრი,
წყენა?
რატომ გინდა დამანახო ატმის რტოზე განშტოება?

შობას გშობე...
როგორ მძაფრად მახსოვს შენი დაბადება...