შენში მიძინებულ მტვერდადებულ ნოტებს,
ფურცლებს ჩაყვითლებულს სქელტანიან ყდებით,
ჩემში ავამღერებ სულის საკრავებზე,
მოცარტს ვამჯობინებ შენს მარტივ დო რე მის.
მუსიკად მოხვედი,  სმენად დამეღვარე,
შენი ხატება ხომ ისევ ჩემთვის მღერის,
გულის საკლავად რომ ერთ დროს აკიაფდნენ,
თან ჟრუანტელს  მგვრიდა შენი გარდაქმნები.
მე დღეს  ბარიტონად ისევ ავგუგუნდი,
მინდა, ისევ  ნახო, როგორ დაგეუფლე,
შენს ქალურ სოპრანოს როგორ ჩავეჭიდე
და ზღვის მელოდია ისევ ტალღებს მართმევს.
მოდი მომეხვიე, სულში ჩამეღვარე,
ცივ გაზაფხულისას სითბოს მაზიარე,
დილას გამაღვიძე,  ნაზად შთამაგონე,
სამი წლის წინ რომ  ჩვენ მარტი ვაღიარეთ.
ადრე მარტი იყო მხოლოდ წვიმიანი
და მეც ვპატიობდი ამ თვეს უშენობას,
მიდი, დაუკარი დარდი საზრიანი,
იმედი ჩამიღვარე და არა უშენობა.