გაირბენს წლები, მაგ თმებზედაც ჩამოთოვს ალბათ
და დრო შენს ღიმილს შემოდგომის შეურევს სევდას.
ქრება სიცოცხლე, ვიღაც მიდის სევდიან ამბად,
და გალობს წვიმა საგალობელს გაფრენილ დღეთა,
მე წავალ ჩუმად, ფეხაკრეფით, წავალ მდუმარე,
და განთიადზე - შენ გაიგებ - გარდავიცვალე.
რომ მე ამქვეყნად ჟამადყოფნის ვიყავ სტუმარი,
რომ ვიყავ სავსე სიყვარულით და დავიცალე.
იქნება ცრემლი, სისპეტაკე და სისადავე
და ნავი ჩემი უკანასკნელს ჰპოვებს სანავეს....

2001 წელი.