ტანადი და რა ტანადი,
ალვის ხისა სადარი
ამისთანა სილამაზე მითხარ სხვაგან სად არი?!
წარმტაცი და რა წარმტაცი
წარბ-წამწამი თამარის,
ქართველთ სუფრის მშუვენება და
სადღეგრძელო თამადის.
მაცდური და რა მაცდური,
მოციმციმე ალმასით,
ბროლოს კბილთა ჯარებით და
ალუბლების ბაგებით.
მზისა სხივზე დამდაგველი
და ჩვილივით ალალი,
ცივ ზამთარზე უკარება
მითხარ სხვაგან სად არი?!
ტანადი და რა ტანადი
ალვის ხისა სადარი,
ხორცშესხმული მხატვრის მუზა,
პოეტისა ჯავშანი,
შთაგონება ვაჟკაცის და
სანატრელი მრავალის;
მითხარ სხვაგან სად ციმციმებს
ვარსკვლავები ამგვარი?!