ღამე დასრულდა. გამთენია არ ჩანს ისეთი
ჩვენ, რომ გვინდოდა ყოფილიყო, როგორც ვხატავდით
აღარ გამოდის ცის კალთებზე დილა ბისერით,
მე კი გამიქრა წყურვილი, რომ ამოვხაპავდი

ვარსკვლავს ცისკრისას მოკაშკაშეს ფეთქვის მონაგლეჯს,
შემოძაძღულ და შემონგრეულ სახლის დარაბებს
ხორცს ჩვენი გვამის შეუმჩნევლად "მიწის" მონა-გლეჯს,
ვიღაც კი ყვირის ნაწყვეტ-ნაწყვეტ, სად ხარ და "რაბის"...

"რაბი" მიშველე დავიღალე აღარ თენდება,
ღამეც არა ჩანს უმძიმესი როგორც კორიდა
ნაგლეჯ-ნაგლეჯ და ნაფლეთ-ნაფლეთ სახლი შენდება
სახლი რომელშიც უფლის სითბოს მის სულს მომიტან...

დასრულდა ღელვა, ცისკრის ვარსკვლავს ამშვიდებს დილა
ზეცა იღიმის მე კი მორიგ ბნელ ღამეს ვხატავ,
ცრემლმა სხეულზე როგორც ფუნჯის წვეთმა იდინა,
მე კი ვდგავარ და ჩემ საკუთარ შეთითხნილს ვხაპავ.