გავნაპირდი.
    შემოვევლე ჩემს უფორმო მოგონებებს ისევ.
    დავეძებ: რწმენას, მიზანს, იმედს და ღმერთს.
    თუ საკუთარ თავს?!
    სულ მინდოდა მესესხა სხვისი ფილოსოფია, სხვისი გამოცდილება, მაგრამ ეს უფრო ძნელი ყოფილა და გადავწყვიტე, თავად გამოვცადო და საკუთარი გზა შევქმნა.
    და გუშინ პირველად გამიჩნდა შეგრძნება, რომ საკუთარი თავი ვიწამე!
    შიშველი ნერვებიც კი ვატარე ერთხანს...
    ა რ  მ ო მ ჩ ვ ე ნ ე ბ ი ა ! ! ! - შინაგანი ძალებით და გონებით შევეხე კიდეც!
    მაგრამ... ალბათ ვიჩქარე.
    ამისთვის ჯერ მზად არ ვყოფილვარ...
    სასწრაფოდ ავილაგმე და ჩავიკეტე ისევ.

    და ახლა კვლავ ვუცნაურობ, ვნაღვლობ, ვეულობ. მაგრამ უკვე ვიცი, რომ პასუხი ჩემს პრობლემებზე, ჩემშია!
    და თუ უფრო კარგად შევეცდები, გუშინდელ ოცნებებს დღეს - შესაძლებლად, ხვალ კი - რეალობად ვაქცევ...