ცივ  წაჩხურაში   
            კალმახების  გრძელდება  დოღი,
როცა  ჩამოთოვს  ლებარდეს  და 
            იალაღს  ასხის...
რწმენის  მტევნებიც    ღვთის  ზვრებს 
            კვლავ  თუ  უხვად  ასხია,
იმ  სისხლის  მადლით,  ოდითვე  რომ 
            ( ღვთაებრივ  დამღად )         
ღრმად  ჩასჭდევია  ნაჭრევმრავალ
            მიწას  ჭყონდიდურს  -
მარადი  მორდუს  სადიდებლის 
            კვლავ  მოღაღადეს
( მაინც  რომ  დღემდე  უწევს  მოხდა 
            ყველა  სახადის,         
მძიმეთა    ჩვენთა  ცოდვათათვის  -
            ჯერაც  რომ    გვიდუღს... ) ... 

თუმც  მოსაცარად  ავხარბ    მზერის 
            ურიცხვ    მაცდურთა,
ზეცის  ბჭეკართან 
            კვლავ  ელვარებს  ჯვარი  მარტვილის,
რომ  ლოცვა  -  აქ  ცად  აღვლენილი 
            არცროს  გაცუდდეს...
რომ  უფლის  მადლმა
          კვლავ  ღვთივნაკურთხ  გზაზე  გვატაროს!..

წამალ-სამთელად  რომ  დაედოს 
            ჩვენს  წყლულ-სატკივართ
ლოცვა  ღვთისმშობლის  - 
            ამისთვისვე  ვილოცოთ  კვლავაც!..
კარს  მოგვდგომია  რადგან 
            ჟამი  იგი  -  ნანატრი : 
-  ჩვილ  დავითს  მორდუ
            აკვანშივე  უსინჯავს  მკლავებს!..