არ ვიცი,
რატომ უნდა გისმინო შენ- რომელიც არაფერს ამბობ?
რატომ უნდა მჯეროდეს შენი?
რა ხანია, გარშემო გივლი და
შენს იქით ჩემი სახის დანახვას ვცდილობ.
არ ვიცი, რატომ უნდა მეშინოდეს
შენი სიშორის,
როცა აქ ხარ და მე კი ჩემი
მარტოობა გასაწირად არ მემეტება,
ჩემში ხარ,
მე კი გებრძვი და ჯიუტად ვეძებ 
სავალ გზას შენთან .
მიყვარხარ, რადგან, მხოლოდ შენ იცი,
უფერულია ჩემი ცრემლები,
თუმცა  ვღებავ და დახლზე ვაწყობ.
მყიდველიც შენ ხარ..
მხოლოდ ის ვიცი, რომ სდუმხარ,
და მე ისევ მხოლოდ ჩემს თავს ვებუტბუტები.
შენ კი ვერაფერს გეტყვი ახალს,
ვერ გაგაკვირვებ.
ალბათ უბრალოდ
გავზარმაცდით
და ერთმანეთს ვეპოტინებით...
ან იქნებ უკეთ გვესმის,
როცა ასე, არაფერს ვამბობთ?

და  მაინც...
შენთვის მინდოდა მეთქვა..
მასწავლე ლოცვა...