ლამაზია საღამო, მზე  თითქოს  სამყაროს უნდა გამოემშვიდობოსო, ისე უცნაურ,  ხალისიან თუ ნაღვლიან ფერებშია ჯერ კიდევ ვერ გავარკვიე, უამრავი ცქრიალა  ბავშვი  ხტუნავს , თამაშობს, ანცობს ჩემს გარშემო.
                    ყველა ბავშვის საოცნებო ფრაზა --,,დედა,” ისმის  გასართობი ბაღის ყოველი მხრიდან.  ჩემი მეზობელი, ულამაზესი და უსაყვარლესი სალომე თავად არის გაკვირვებული საკუთარი შესაძლებლობებით და  ჰგონია მთელი სამყარო იგივე მოულოდნელობისაგან  სასიამოვნოდ გაოცებულა.
                              აქ ერთმა ბიჭუნამ  მუხლი დაიზიანა ბურთის თამაშით, აღრიალებული მივიდა დედასთან.  დედიკომ მხოლოდ  ნატკენ მუხლზე აკოცა და  წამსვე შეწყვიტა ტირილი.    იქით ახალგაზრდა წყვილები ერთმანეთს თვალებით ესაუბრებიან, ალბათ არ  სურთ სანატრელი წამების დასრულება.
                          ჩემი დედიკოც მათ შორისაა, უტყვი და გატანჯული სახით, 
                        --დედიკო, შეიძლება ერთი კითხვა დაგისვა?
                        --დიახ, მაგრამ ეგ უკვე კითხვა იყო...
                        --შენს სახეზე ხალისიანი გამომეტყველება რატომ არასოდეს შემინიშნავს?
                    ______________________________________________
(ეს კითხვა უპასუხოდ დატოვა დედიკომ,
მე კი  მართლა  ვიცოდი  პასუხი).