Состарилась ли ты, душа моя?
Стала лишней, обеднела?
Опустошилось тело - бремя лишь одно?
Вдребезги мой трон поэта?
И ты растаяла улыбка, уже совсем не годна?

Куда ты мчишь меня
Река забитий – Лета,
С какими ветрами летишь любовь моя-мой лекарь?
Где вы неженки сиреневого цвета?
Красивых дней вернуть, о, сложно мне так...

Не уж то сном была
Та жизнь былая?
Не уж то зря ласкал и рисовал?
Где твой закон, порядок и права
Зачем проклятый Данте, в свой ад гостить забрал?!

Демонов коготь,
Безбожно выгрыз сердце, просто так...
С отвратой наш роман он потрошил...
В душе ревёт жестоко – пустота,
Одиночество пьет кровь мою – нет сил...

Хохочет, знать
Доволен, наш разлучник,
Не видимся , не ладим – вот ненастье...
Время, наш раздор , как рана, как колючки,
Реальность - бездонные, пылающие пасти...

Михаил Ганишашвили (Илтоспирели...)

ხარხარებს ალბათ კმაყოფილი შორით მაცილი

დაბერდი, სულო?
გაღატაკდი, ზედმეტი გახდი?
გამოიფიტე, სხეულო, და ოდენ ბარგი ხარ?,
ჩამომემსხვრიე თავზე, ჩემო - პოეტის ტახტო?
ღიმილო ჩემო, შენც გალღვი და აღარ ვარგიხარ?

სად მიმაქროლებ,
დავიწყების მდინარე  ლეთავ,
როგორ განქარდი, სიყვარულო, ჩემო სალბუნო,
ნაზფურცლიანო ყვავილებო, რად ვეღარ გხედავთ?
ლამაზო დროო, რად არ ძალმიძს შემოგაბრუნო?..

ნუთუ მარტოდენ
სიზმარია,  რაც იყო, იგი
ნუთუ ამაოდ გეალერსე, გეფერე, გხატე?
სად არის შენი სამართალი, წესი და რიგი,
მე რად მასტუმრე შენს ჯოჯოხეთს, წყეულო დანტე?!.

დემონის კლანჭო,
ო რა უღვთოდ გული დამიხარ,
რა ამაზრზენად გამოშიგნე ჩვენი რომანი...
სიცარიელევ, რა სატიკად ჩემში ბღავიხარ,
როგორ მასუსტებს სიმარტოვე, სისხლის მწოვარი...

ხარხარებს ალბათ
კმაყოფილი შორით მაცილი,
ჩვენ რომ ერთმანეთს აღარ ვხვდებით, ნაუმძრახევი,
იარებია, ეკლებია დრო და მანძილი,
და რეალობა - ცეცხლოვანი ელვა ხახების...