ვაჟამ ინატრა ბალახი,
ქვეყნად ხომ მისთვის ეწამა.
აღარ სჩვეოდა ღალატი,
მგოსანს ფერიც კი ეცვალა.
ღვია და დეკა საუფლო,
სულის ზიარი გახადა.
მან აღიმაღლა ხმა უფრო,
ზეციურ ბილიკს სახავდა.
მთაში დაირწა აკვანი,
იმ აკვანს ქარი არწევდა.
მზე გახდა ამოსაყვანი
უკუნს შუქად რომ აქცევდა.
ის მეუფესთან მორჩილი
აღარ მისულა მუდარით,
არ იყო, ძმებო, ცოდვილი,
არ დაფარულა სუდარით.
თვითონ პირიმზეს მოჰგავდა
სალი კლდეების ჭიუხში.
ჯერ მონადირედ მოგვადგა
და გადინაცვლა სხიურში.
ის ცვილი ფშავში აინთო,
მტირალი სტვირი–ქონება,
შავ დროს მოსულო რაინდო,
ღმერთმა განიჭოს ცხონება!
მჯერა,ზეცისკენ წახველი,
მეუფეს უთხარ სიმართლე.
ხალხის ნაქნევით გახევდი,
ვერ აიტანე სიმდაბლე.
ბუნებამ ენა აიდგა,
ჰანგმაც შეიგრძნო სიახლე.
ლექსი ღვთიურად დაიძრა,
თვით მეცხრე ცამდე იახლე.
მაშინ ფერიც კი ეცვალა
ზეღვთიური და ნალაღი.
ქვეყნად ხომ მისთვის ეწამა,
ერთხელ ენატრა ბალახი!

                                              ზაალ ჯალაღონია