წინ მომეგება ჩემი სოფლის თბილი ნიავი
და ჩემში რაღაც მიმოძებნაUურჩი თვალებით,
ვეღარ იპოვა, ვერც ქაჯანა, ვერც ქარიშხალა,
სიყვარულით, რომ მეძახოდნენ სოფლის ქალები,
ნაცნობ ცაცხვის ქვეშ გაწოლილი მეჩხერი ჩრდილი,
მხრების ტაატით აჰყოლოდა ჩიტის გალობას,
და ცაცხვის ტანზე აკოჟრილი რუხი მკლავებით,
ეძებდა ჩემში, შორს დარჩენილ ყმაწვილ-ქალობას.
კვლავ გამახსენდა, ფეხშიშველა მის ფესვზე ჯდომა
ჭექა-ქუხილით ატანილი შიშის კანკალი
წენგოს წვენისგან დალაქული ათივე თითი
და გატენილი ჯიბეები ნედლი კაკალით
ბლის კენწეროზე შეხუნძლული უბნის ბავშვები
და ბებოს სხვენში მოპარული ტკბილი ნუგბარი
ნახირის მოსვლის მოლოდინში ჭრელი თავშლები,
და საჭორაოდ გამოსული მთელი უბანი
ბურთის თამაშში გაყვლეფილი ნორჩი მუხლები
და მაყვლის კრეფით დაკაწრული წვრილი მკლავები
ბაღჩაში მყოფი დედაჩემი მუხლმოუღლელი
და მამაჩემის სიყვარულით სავსე თვალები.
ახლა კი ობლად შემოვმდგარვარ ნაცნობ ბილიკებს
აღარსად ისმის მოკისკისე ხმები ბავშვების
და ჩემ კარებთან გადაბრეცილ ძველისძველ სკამზე
ჩამომჯდარიყვნენ მოხუცები შავი თავშლებით,
შემომეგება დედაჩემის ნათელი სახე
უმამაჩემოდ დარჩენილი ბებერი ხარო,
მე ყველა დროის სიკეთეც და სიავეც ვნახე
ახლა დედა ვარ, და ბებია და ამით ვხარობ.