"დაიმახსოვრე!არსებობენ ქალები,რომელთა დასავიწყებლად მთელი ცხოვრებაც არაა საკმარისი..."


                                "ტრიუმფალური დაბრუნება" აეროპორტიდანვე ამეკვიატა და სანამ სახლში მივიდოდი,სანამ კიბის თითოეულ საფეხურს ავივლიდი,თავში ათასნაირი გეგმა მოვხაზე.ძნელია,როცა ბრუნდები და თან ამდენი ხნის შემდეგ.მე ხომ არ ვიცოდი,როგორ დამხვდებოდი,ან საერთოდ დამხვდებოდი თუ არა.
                                კარზე ზარი დიდი სიფრთხილით დავრეკე,მერე მხრებში გავიმართე,თავი ამაყად ავწიე და "FEMME FATALE" -ს სახეც "დავკერე".შენი ნაბიჯების ხმა და მე ვიგრძენი,რომ მუხლებმა მიმტყუნეს.გასაღები ნელა გადატრიალდა საკეტში და კარი გაიღო.
                          შენ-ზოლებიანი ხალათით,ნამძინარევი სახით,პირში გვერდულად გაჩრილი სიგარეტით და აჩეჩილი თმით."ღმერთო ჩემო!სულ არ შეცვლილხარ!"-ჩემთვის გავიფიქრე.გულგრილი მზერით ამათვალიერე და მერე ასევე გულგრილად შემიშვი სახლში.
                              აქაც არაფერი შეცვლილა,ისევეა,თითქოს გუშინ გავსულიყავი აქედან.არ ვიცი,როგორ ახერხებ დროის გაჩერებას.
              -გამარჯობა!-ვჯდები სკამზე შენ წინ.ფეხს ნელა ვიდებ ფეხზე და სიგარეტს ვუკიდებ.(კარგად დამუშავებული მანერა.)
              პირველი ღერი,როგორც ყოველთვის თავბრუს მახვევს.ოდნავ გადავწიე თავი.(წინასწარ გავთვალე)
              ვიცი,რომ ჩემ ყელს უყურებ,ისიც ვიცი,რომ სკამის სახელურებს შენი ნათითურები დააჩნდა მოჭერისგან.
              -ჰა,რას იტყვი?არ მოგენატრე?-გეკითხები და მზერას სადღაც კედლის კუთხეში ვკიდებ.
              პასუხად არაფერი.თვალები-ყველაფრისმთქმელი.ტუჩის კუთხესთან გამექცა ღიმილი.
              -სამი გრძელი წელი გავიდა.და აი,მეც მოვედი.ნუ მიყურებ ისე,თითქოს პირველად მხედავდე,რა იყო უკვე დაგავიწყდი?ეს ხომ შენთვის ასე ნაცნობი სახეა,ნაცნობი ტუჩები,თითები,სხეული.ვარცხნილობა შევიცვალე სულ ესაა...და კიდევ ახლა უფრო დიდი გოგო ვარ.აბა შენ რას შვები?როგორ ცხოვრობ უჩემოდ?-თვალს გიკრავ.შენ არფერს მპასუხობ.დგები.ფანჯარასთან მიდიხარ და ჩვეული მანერით ისევ აგრძელებ გვერდულად მოწევას.
                      შენ ჩემი თამაშისთვის არ გცალია.შენთვის,როგორც ყოველთვის,ბავშვად ვრჩები.
                      "ტრიუმფალური დაბრუნება" ჩამეშალა...ნიკაპი ამიკანკალდა,როგორც ბავშვობაში,და ცრემლები მომაწვნენ თვალებში.სიგარეტი მთელი ძალით ჩავჭეჭყე საფერფლეში.
                        მთელი სამი წლის მანძილზე მხოლოდ ცრემლების შეკავება მისწავლია.ესეც საქმეა.
                          სპეციალურად შენ დასნახად ნაყიდი წითელი,მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი გავიხადე,შავი,პატარა კაბაც მოვიშორე,ჩემი ძვირფასი ვარცხნილობაც ავიჩეჩე და კოსად შევკარი.
                            შენ ნელა მობრუნდი.ერთი ამათვალიერე და გულგრილად გამიარე.მხოლოდ სამზარეულოდან მომესმა შენი ხმა:
                        -ყავას დალევ?-რა კარგი ფრაზაა ამდენი წლის შემდეგ.
                        ..................................................................
                          ღამით ჩვეულებრივ დავწექით,თითქოს ეს უზარმაზარი სიცარიელე არც არასდროს ყოფილა ჩვენ შორის.მე ჯერ კიდევ ჩაშლილ "ტრიუმფალურ დაბრუნებაზე" ვფიქრობდი.თავი საშინლად მარტოდ ვიგრძენი.თითქოს ამ სახლში შენ კი არა შენი აჩრდილი დამხვდა.შემცივდა და უკვე უიმედობამ შემიპყრო-მე შენთვის მივიწყებული,გაფერმკრთალებული ყოფილი ქალი ვიყავი,სხვა არაფერი,რომელსაც ერთი ღამე გაათენებინე შენ ჭერქვეშ.
            უკვე ჩაძინებულმა ვიგრძენი,როგორ ამოძრავდნენ შენი თითები ჩემ სახეზე,როგორ მოხაზეს შენმა ხელებმა ჩემი სხეულის კონტურები.თითქოს რაღაცის გახსენებას ცდილობდნენ.
              -მერე პრინცმა მძინარე მზეთუნახავს აკოცა,და მანაც თვალები გაახილა-მისი ხმა ტკბილად ჩამესმა,თვალები გავახილე და ორი წვრილი სალტე შემოვაჭდე კისერზე.
              -სულელო,დაიმახსოვრე!არსებობენ ქალები,რომელთა დასავიწყებლად მთელი ცხოვრებაც არაა საკმარისი...-კოცნისგან სუნთქვა შემეკრა.