იყო ტკივილი, ცოტა ცრემლიც... მცირე პაუზაც...
ლურჯი თვალები... ყინულივით ცივი თვალები...
იყო ეჭვებიც, სიძულვილიც.. მერე სხვა მუზაც,
აპრილის ღამის მოლოდინში დანაბერები.

შემომეგებე გარიჟრაჟზე იანვრის დილას,
ალაკრულ სხეულს შეგხაროდა სხივი ყოველი,
ყველა სიხარულს ვამჯობინე მე შენი ხილვა,
უთქმელად ვგრძნობდი, თუმც რომ იყავ მიუწვდომელი...

ლამის ნაბიჯი, უფრო მცირეც დასჭირდა თითქმის,
ამ სიძულვილის სიყვარულის ფრთებით შემკობას,
შენ მოგიძღვენი, რაც კი ლექსად  ან ლოცვად ითქმის,
ვარდის სურნელის შენს სხეულში შევძელ შეგრძნობა.

ისევ გარდეხსნა მირაჟების  ზღვას გასავალი,
ლალისფერ სულში მიფათურებს ხელებს ეჭვები,
იშორებ ცრემლებს, მენუგეშედ გრჩება საბანი,
სიმარტოვის ჟამს, მასზე ფიქრებს კი ვერ ეშვები.

ამძიმებს ოთახს უსუსური ,ფუჭი ფიქრები...
დაღამდა, მაგრამ დასასრული ეს არ მგონია.
მესმის მუსიკა, მელოდია ძველი სიმღერის,
ისეთი, როგორც წინად მიჯნურს გამიგონია.