* * *

მე, შევალიე დე გრიე ხომ სულაც არა ვარ,
თუმცა კი ტრფობა გზას მიბნევს და მინდება ლექსით
გითხრა, რომ გრძნობას თეთრი ფრთებით დაიფარავენ
ანგელოსები. მაგრამ შენც ხომ არა ხარ ლესკო,
რომ გიყვარდე და მღალატობდე დროგამოშვებით,
რადგან ლამაზი თვალები მაქვს, ფული კი არა!
- ჩვენ ვერ ვიცხოვრებთ ცისქვეშეთში როგორც ბოშები -
ამბობ და ცრემლებს შემომაფრქვევ მთავარ იარაღს.
და დამაჯერებ რომ ჯერ სახლი უნდა ავაგო,
თან BMW-თი გაგრიალო, ნომრად NIN-100,
არ ვიწუწუნო კაზინოში ფულს თუ წააგებ,
რადგან ისედაც უხვად მერგო შენი სინაზე.
ზაფხულში, აბა ანტალია რა სათქმელია,
კუნძულზე უნდა წაგიყვანო, სადაც ჩვენ ორნი
ვიქნებით მარტო. ეშხი რომ არ გამოგელიოს,
შუა ზამთარში მონტე როზა და მატერჰორნი
უნდა დავლაშქროთ, რომ დაგიწვას წითლად ლოყები,
თოვლზე არეკლილ მზის სხივებმა და დაქალებთან
ჭიქა ყავაზე, სიამაყით შეძლო მოყოლა,
რამაც ნევროზი დამმართა და ტვინს მიწყალებდა.
                        .  .  .  .  .
მე ყველაფერი შევასრულე გადამეტებით,
ავაგე სახლი, მოგატარე ყველა მყინვარი
და ეხლა სახლში სულ შემთხვევით შემოხეტებულს,
მაინტერესებს, ეს ტიტველი კაცი ვინ არის?!


;(