ცით მოიწევა ვარსკვლავ–ცთომილი
    და უნაზესი ფრთებით მეხება.
    მხოლოდ იმიტომ გემშვიდობები,
    რომ განმეორდეს ჩვენი შეხვედრა.
    ეს აჩქარება სულაც არ არის,
    არც ხმა–ექოა ბოლო აკორდის.
    ზღვა სიხარულის  ისე გადადის,
    თითქოს სავსე ხარ,–მაინც არ გყოფნის.
    სანამ სიცოცხლეს შენთან გავლევდი,

    უნდა ამეხსნა სულის წამება.
    ეგ იდუმალი შენი თვალების
    ფერს გადაივლებს შემოღამება.
    და მოიწევა ვარსკვლავ–ცთომილი,
    კვლავ უნაზესი ფრთებით მეხება.
    მხოლოდ იმიტომ გემშვიდობები,
    რომ განმეორდეს ჩვენი შეხვედრა.
                                                         
                                            ზაალ ჯალაღონია