გახსოვს, გაზაფზულს ეფერებოდა
აფეთქებული ყვავილით ნუში,
ფიქრებს იმ ადგილს მივყევარ ისევ,
სადაც გაკოცე თითქოსდა გუშინ,
სადაც იფეთქა შენმა ამბორმა,
მთვარემ არია გრძნობები სულში,
და სინანულით განვიცდი რომ ეს,
მოხდა წარსულში, იმ დღეს და გუშინ.
მე უშენობას ვერვინ შემიცვლის,
ფირუზვარდობდი ყვავილად გულში,
შენს სიყვარულში დავიფერფლები,
როგორც იმ სკამზე, სადღაც და გუშინ.
ვერ დაგივიწყებ და ვერც გაზაფხულს,
რომელიც ინთქა უწყალოდ დროში,
ქაშუეთის ზარებს ვუსმენდით ორნი,
მაგრამ ეს იყო წარსულში, გუშინ.