უფლება აეყარათ ფიქრებს
აზრი წყლის ნაპირას იდგა,
ცრემლად იღვრებოდა ზეცა,
წვიმდა ,სულ ძალიან წვიმდა.
წერდა უსასრულოდ ბედი,
ღამეს უძილობა შლიდა,
ნატვრას გაცრეცილი ფერი,
ოცნებებს ქარიშხალი ფშვნიდა...
იდგა უსასრულო სევდა,
სიხარულს ტკივილები ცვლიდა,
ლანდი მონატრების ფერი,
მთვარის შუქს აჰყოლოდა მინად...
ჩრდილი მისდგომოდა მეფეს,
ეჭვი აწვალებდა ხიზანს,
ღირსება შელახულ სულს კი
დათვლა დაესახა მიზნად.
იწვა დედამიწის ზურგზე
სიშიშვლე დამქნაცველი შირმად.
იჯდა ბატონივით ტახტზე
ღალატი მონათლული წმინდად..
წერდა ბედისწერა წერდა,
დაწერილს ვეღარავინ ცვლიდა,
ცრემლად იღვრებოდა ზეცა,
ხიდზე სიამაყე იჯდა.
თვალებს შერჩენოდა სევდა,
სიბრალულს სინანული შლიდა,
სულსაც შესცივნოდა მაშინ,
წვიმდა სულ ძალიან წვიმდა..
ნდობა დაეკარგა უფალს,
კაცი ბოროტებას თხრიდა,
სარკმელში შემოჭრილ ღამეს,
უკვე დღის სინათლე ცრიდა...