აი,
როგორ უძვრება პერანგში ღამეს, მზე ვნებიანად,
როგორ შეაფურთხეს სახეში ქალაქს წვიმის კაცუნებმა,
როგორ იხმარეს და გადააგდეს ვნება მეძავებმა,
ჩემზე იტყვიან, კიდევ სუნთქავსო ეგ მამაძაღლი
და ჩემი სიცოცხლეც სხვენზე გადავუმალე ჯალათს,
დიდხანს მებრძოდა რადგან სიცოცხლე ჩალის ფასად-
აც არ უღირდა, მე კი ვინ დამიხუჭავს თვალებს?
ვეღარ გავუძლებ ალბათ, გოლგოთობანას თამაშს...
კარგი დრო იყო მაშინ, ჩალის ქუდებით როცა,
ვიჭედი ფერად პეპლებს, ჩიტებს ვუგებდი მახეს
და მაძინებდა დაღლილს, ლამაზი დედის კოცნა,
ალბათ გეცნობი. -სადან? დილით სარკეში მნახე...