თითქოს ღამეებმა გაიარა,
დღე კი უნდა იყოს უკვე მუდამ,
მაგრამ სიბნელეში შეჩვეული,
ისევ წყვდიადისკენ წასვლა მსურდა.

ხანმა გადალახა მოგონება
იქნებ გამიაროს მწუხარებამ,
მაგრამ უჰაერო სივრცეში ვარ,
გრძნობამ მიღალატა თუ განგებამ?

ალბათ ღვთაებრივი წუთებია,
როცა გატრიალებს საქანელა,
მაგრამ უბედური რომ არ ვიყო,
ძალის აღარ შემწევს დატანება.

ცოდვა ყველას გვაქვს და ადვილია,
ყველამ გადაწყვიტოს სხვისი ბედი,
თითქოს ცხოვრება რომ წარმართია,
არვის არ ეხება ჩემზე მეტი.

აღარ დაიწყება არაფერი,
გულის ცემის ისმის უკვე კლებაც,
ჩვენ კი მაშინ ვნანობთ დანაშაულს,
როცა ვეღარ ვუძლებთ მონატრებას.

თითქოს ღამეებმა გაიარა....