თაბორის მთაზე მომდევს ქარები,
სევდა- ტკივილო გული დაბზარე.
და ბეთანიის მიხმობს ზარები,
ძახილს მოველი,როგორც ლაზარე.
მართალ სტრიქონებს ცრემლი ამშვენებს,
ამ ცრემლით წვეთავს ჩემი სათქმელი.
იყოს ტყუილი თუ დამაჯერებთ,
იყოს სიბნელე თუ მაქვს სანთელი.
რაც დაიკარგა საპოვნელია,
არამც და არამც გამოიგლვო.
ნათელი ბნელშიც სახილველია,
ყველამ ნახოს და ყველამ იპოვოს!
დასასრულიდან ის რაც დავიწყე,
დასაწყისიდან უკვე მოისმა.
და ვიშრიალებ როგორც ალვის ხე,
მონანიების ფოთლებს მოვისხამ.
ამღერებამდე ერთი წამია,
ამღერდები დასძლევ კაეშანს.
ირგვლივ სამყაროს ბნელი ღამეა,
სული ვარსკვლავად ციდან დაეშვა.
მართალ სტრიქონებს ცრემლი ამშვენებს,
ამ ცრემლით წვეთავს ჩემი სათქმელი.
იყოს ტყუილი თუ დამაჯერებთ.
იყოს სიბნელე თუ მაქვს სანთელი!
                                             
                                  ზაალ ჯალაღონია