შენი სახელი, მარიამი, წმინდათა წმინდა,
ბაგე ალერსის სიმარტოვეს სიწითლით ირთავს.
გიშრის თვალები უმოწყალოდ მალავენ გრძნობას,
ახლა რომ გულში მტკივნეულად გეწვის და ბორგავს.

შეუნდოს ცოდვა, დიდმა ღმერთმა ეკლიან ბალახს,
იმ ბიჭს რომელმაც შეგაყვარა თავი და გაქრა.
მან რა იცოდა, რას კარგავდა, არ შეგაფასა,
ოქროს ზარდახშა გიპოვა და მანვე დაგმარხა.

როცა მოკვდები მიანდერძე მარტოდენ გული,
სიტყვასაც მოგცემ, ჩემებრ მას რომ სხვა ვერ მოუვლის,
მაგრამ რომ წახვალ, მერე მე აქ, ვიღასთვის დავრჩე?!
მოდი მე წავალ პირველი და იმქვეყნად მნახე.