შემოდგომისფერ ქუჩების ბოლოს,
ჩემსკენ მოიწევს ღვთაების მსგავსი.
არ დააბიჯო დავარდნილ ფოთოლს,
თავმოწონებით რომ იქნევს ქარი.

დავინახე და აზრებში გასკდა,
ნეტავ ჩამახრჩოს თაფლისფერ თვალში,
მაგრამ ოცნება ოცნებად დარჩა,
უდროოდ მელან-დაცლილი კალმის.

გულში აცივდა, მალე ხომ მოთოვს,
ოქტომბრის ხეებს ფერები გასდით.
არ დააბიჯო დავარდნილ ფოთოლს,
იმან ხომ შენთვის მოიკლა თავი.