ის ჩემს ფანჯრებს გარეთ ზის ახლა,
მსგავსი მოხუცი ქალი მიდის მარკეტში;
ის ზის და მომჩერებია,
გაოფლილი ნერვიულობისგან,
ნისლსმიღმიდან კი ძაღლი ჰყეფს,
ვიდრე მოულოდნელად
ეკრანს გავულაწუნებდი გაზეთს,
თითქოს ბუზს ვკლავდი,
და შენ შეგეძლო მოგსმოდა ყვირილი
ველზე გაშლილი ქალაქის თავზე,
მერე კი, ის წავიდა.

ლექსის დასასრული
- ამგვარი,
უეცრად აქცევს ხმაურს
- სიწყნარედ.




it sits outside my window now
like and old woman going to market;
it sits and watches me,
it sweats nevously
through wire and fog and dog-bark
until suddenly
I slam the screen with a newspaper
like slapping at a fly
and you could hear the scream
over this plain city,
and then it left.

the way to end a poem
like this
is to become suddenly
quiet.