დაღლა მტანჯავდა - სულის შიმშილი,
ბნელ უდაბნოში ვხეტიალობდი,
სერაფიმი მხვდა ექვსფრთაგაშლილი,
- გზის გასაყარზე ზეცით ჩამოდის.
მსუბუქ თითებით, როგორც სიზმარი,
თვალებს შემახო გუგების გასწვრივ.
უცებ ყოველი გახდა ხილვადი
და დავესმგავსე მეც დამფრთხალ არწივს.
მან ჩემს ყურებსაც შეახო თითი
ზართა ხმაურით აღმივსო სმენა:
და შევიგრძენი ზეცის ზანზარი,
მთის ანგელოზთა ირაო - ფრენა,
და ზღვის ქმნილება - წყალქვეშ მცურავი,
და ვაზის ფურჩქვნა შორეულ ველად,
და მან გამიხსნა ბაგე მხურავი,
და ამომგლიჯა ცოდვილი ენა
- ასე ცბიერი, ცრუ-მოუბარი.
სიბრძნის ნესტარი გველურად მჭრელი,
ყია-გაყინულ ღია ბაგეში
ჩადო დასვრილი სისხლიან ხელით.
და გამიკვეთა მკერდი მახვილით,
ამომაცალა მძრწოლავი გული,
ალმოდებული მწველი ნახშირით
შეცვალა გული - განახლებული.
ჩემს გვამს უდაბნო სამარედ ექცა
და გვამს უფალის ხმა ზეცით მესმა:
”აღსდექ, გაგზავნი წინასწარმეტყველს
- შენ აღსრულებად ჩემივე ნების,
შემოუარე ზღვასა და ხმელეთს,
დე! კაცთა გულებს ფუფქავდე ზმნებით.”



Духовной жаждою томим,
В пустыне мрачной я влачился,
И шестикрылый серафим
На перепутье мне явился.
Перстами легкими как сон
Моих зениц коснулся он:
Отверзлись вещие зеницы,
Как у испуганной орлицы.
Моих ушей коснулся он,
И их наполнил шум и звон:
И внял я неба содроганье,
И горний ангелов полет,
И гад морских подводный ход,
И дольней лозы прозябанье.
И он к устам моим приник,
И вырвал грешный мой язык,
И празднословный и лукавый,
И жало мудрыя змеи
В уста замершие мои
Вложил десницею кровавой.
И он мне грудь рассек мечом,
И сердце трепетное вынул,
И угль, пылающий огнем,
Во грудь отверстую водвинул.
Как труп в пустыне я лежал,
И бога глас ко мне воззвал:
"Востань, пророк, и виждь, и внемли,
Исполнись волею моей
И, обходя моря и земли,
Глаголом жги сердца людей."