-ერთხელ და სამუდამოდ გადავწყვიტე შევეშვა. უბრალოდ ავდგე და თავი მივანებო. ანდა რა მრჯის? ქილიკი, ირონია, კრიტიკა და სულ მცირე მოწონება, ისიც ნახევარი ჩემი ახლობლების თუ ნათესავების. ბევრი საერთოდ არც აქცევს ყურადღებას. დევს მაღაზიის ვიტრინებში ეს ჩემი ცოდვით სავსე ჩანაწერები, ოდნავი სინესტე და ობიც დაედება. ყიდვით არავინ ყიდულობს. ლიტერატურულ საიტებზე დადებულთ კი მრავლად ყავს კრიტიკოსი, დიდაქტიკური თუ დამცინავი ტონით რომ არჩევენ და მარცხვენენ- ნაღვლიანი ხმით შემომჩივის ერთი ნაცნობი მწერალი, დგას ასე ტროტუარზე, არც იცის მაინტერსებს  თუ არა მისი მონოლოგი, შავი ქოლგისთვის შეუფერაბია თავი, თავზე შავი შლაპა დაუხურავს, ჭეშმარიტად 30-იანი წლების იტალიური წარმოშობის ამერიკელი მაფიოზია ჰოლივუდური ფილმებიდან. ოღონდაც ერთია, თვალებში ნაღველი ჩასდგომია და თითქოს ბეჩავი გამოხედვა აქვს, მორჩილი. აი რატომაც არ არის მაფიოზო-გულში ვასკვნი, ვდგავარ უხერხულად ქუჩაში,ოდნავ მხრებში აწურული, ის კი თავის პალტოს სითბოდან მიმზერს და ელის რომ ვანუგეშო,აბა მე მკითხოს?ნუგეში და სითბო მე მჭირდება თუ მჭირდება. თხელი მაისურის ამარა ვარ გამოსული,პურის ყიდვა მინდოდა ე.წ მარკეტში და შემეჩეხა მოულოდნელად. მამაჩემის ძველი მეგობარია.
-მამა როგორ გყავს?-მეკითხება და აგრძელებს, პირის დაღებასაც არ მაცლის- აი რომ ვფიქრობ რომ აღარ დავწერ...პატარაც აღარ ვარ, 50-ს გადავაბიჯე უკვე, ეს ნაწერებია ჩემი იმედი,ჩემი სიხარული. გული მიკვდება ასე რომ აქილიკებენ თავს ესხმიან. მესმის ჰო, თანამედროვე ცხოვრებას ვერ ვუწყობ ფეხს, ცოტა ძველ მოდური ვარ, ძველ ამბებზე ვწერ, დისკოთეკები და სექსი-მექსი ჩემი საქმე არაა, აქ მაპატიე ძმისშვილო გავკადნიერდი ცოტა, მაგრამ განა ის წლები საინტერესო არაა?-ფიქრიან სახეს იღებს . მიყურებს და ალბათ ცდილობს წაიკითხოს რას ვფიქრობ მე. მე კი სიტყვები ვერ მომიფიქრებია, ან რა უნდა ვუთხრა, კიდევ ერთხელ მოვუკლა გული მრავალთაგან გულმოკლულს? -იქნებ საინტერესოდ არ ვწერ-აგრძელებს მონოტონური ხმით ისევ ის-იქნებ ჩაიარა უკვე ჩემმა წლებმა, უკანასკნელ კაპიკებს ვხარჯავ, გამომცემლობიდან გამომცემლობაში დამაქვს ეს ნაწერები, რომ ვინმე დავითანხმო და გამომიქვეყნოს, ბოლოს ისევ ძველი ნაცნობობა მშველის, დავიღალე უკვე,შევწყვეტ და ჩემი ცხოვრებაც შეწყდება ვგრძნობ.იცი ყველაზე ცუდი რაა? ჩემი მეგობრები, მეზობლები, ახლობლები, ნათესაობა, ისევ იმ ცნობილ და პატივსაცემ პიროვნებად მცნობენ,გზაში რომ შემხვდებიან მოწიწებით მესალმებიან, ტრანსპორტში ადგილს მითმობენ და ა.შ, ჰოდა შევეჩვიე ამას, ასე მგონია გაქრება ეს ყველაფერი.-ნაღვლიანად ჩაუღუნავს თავი, ღრმა ფიქრებში წავიდა ალბათ, დრო ვიხელთო ჯობია ახლავე, ოქტომბრის ბოლოა და მოგეხსენებათ სუსხი უკვე ძვალ-რბილში ატანს,თან თუ წვიმს მითუმეტეს.
-იცით ბატონო ალექს...
-ბოდიშით ძმისშვილო, გაწყვეტინებ, რამდენი წლის ხარ ახლა შენ?
-23 ის ვხდები მარტშ...
-ჰოო-სითბო უდგება თვალებში-მახსოვს მარტის ბოლო იყო, რომ გავიგეთ ეგ ამბავი გამოვვარდით მე და გუჯა, გუჯა ხო გახსოვს? ცხონებული, შარშანწინ...პრინციპში ეს სხვა თემაა, რას გეუბნებოდი? ჰო, გამოვვარდით მე და გუჯა სამშობიაროში,თან იმ დროს სხვა დრო იყო, ვემზადებით მამაშენთან ერთი პატარა “რიტუალისთვის” და... -წამით წყვეტს და მაჩერდება.
-და ბატონო ალექსანდრე?-გავხალისდი ცოტა-შამპანურები და ამბავი ალბათ ჰო?-ვცდილობ გამოვიცნო მომდევნო ნაბიჯი.
-და შამპანურები კი დავლიეთ ძმისშვილო-მიღიმის და განცდას მიტოვებს რომ სულ სხვა “რიტუალზე” საუბრობდა სულ ცოტა ხნის წინ-ეხ, რამდენი ხანია არ მინახავს მამაშენი, არა, არა ახლა არა,მეჩქარება ახლა, სხვა დროს შემოგივლით-დათრგუნულია თითქოს,შემცბარი, კეთილი თვალები აქვს და საოცრად ნაღვლიანი.
-სად მიგეჩქარებათ ბატონო ალექსანდრე? ერთ-ორი საათი არაფერს წყვეტს.
-სახლში, ხომ იცი მარტო ვართ მე და ჩემი ცოლი-სითბო ეღვრება ხმაში-ავადმყოფობს ამ ბოლო დროს ცოტ-ცოტას, აი- მიჩვენებს ხელში ჩაბღუჯულ პარკს-წამლები მიმაქვს მისთვის, ისედაც გამიგრძელდა ლაპარაკი.
-თქვენ მეუღლეს ხომ მოწონს თქვენი მოთხრობები?-ვუღიმი, მგონი ვაგნებ გამოსავალს. თვალები უბრწყინდება ვხედავ, ისევ სალაპარაკოდ არის შემართული.
-კი, ძალიან უყვარს, ჩემს მოთხრობებში ხომ ჩვენი ძველი ამბებია, ჩვენი სიყვარული, ის დრო , რომელიც გვენატრება, რომელიც არასდროს დაბრუნდება უკან. მაქსიმალურად ნაყოფიერად გამოიყენე დრო ძმისშვილო-მეუბნება და ხმა უკანკალებს უკვე.
-ბატონო ალექსანდრე თქვენი ნაწერები ძალიან მნიშვნელოვანია დამიჯერეთ-ვუღიმი და უკვე მჯერა რომ,მართლაც ასეა.
-დიდი მადლობა, ნახვამდის ძმისშვილო.
-კარგად ბრძანდებოდეთ.
ნელი ნაბიჯით მიუყვება ტროტუარს, წვიმა სასტიკად ცრის მე კი მგონი დამავიწყდა რომ მციოდა ხუთი წუთის წინ. მისი მოთხრობები უნდა წავიკითხო. მობილური მირეკავს, ინსტიქტურად ვიღებ ყურმილს და ვპასუხობ:
-გისმენთ.
-მეგ მე ვარ-ნიკოა, იცინის, გიჟივით იცინის-რა გახევებული დგახარ ქუჩაში, მანქანიდან დაგინახე, შედი სახლში გამოიცვალე, არ გამიცივდე, საღამოს მაგარ ადგილას მიმყავხარ.