დეკემბრის ცამეტი უახლოვდება შენს სახლს.
სახლს,რომელშიც ცხოვრობთ თქვენ ორნი.
შენ ხომ გეგმავდი მაგ თქვენს მომავალს-
იასამნისფერი ზაფხულის თოვლი...

სექტემბრის ცამეტს ის ფარავს კარებს,
სახლის რომელშიც ათენებთ ღამეს.
ღამეს,გრძნობებში რომელიც ლპება.
ლპება არა სიყვარულში...უაზრო ტყნაურში.

ოქტომბრის ცამეტს იცვლება ტალღა.
ტალღა,რომელიც გეგონა შენი.
მზრუნველი ხელები შაც-თეთრში დარჩა
მოალერსე თვალებს ცრემლებით ელი.

ნოემბრის ცამეტს შემოდის შენში
ქარი,რომელიც ყინავს შენს ფეხებს.
გარშემო კედლები სველდება თესლში
იმქვეყნად ცრემლები სდიოდათ დედებს.

...დეკემბრის ცამეტი მიადგა იმ ორს,
ორივეს დაწყევლა სთხოვეს ანგელოზებმა დროს,
ღალატით დაიწყო,ტყუილით დამთავრდა
იასამნისფერი ოცნება წამებში გათავდა.

სადღაც წყვდიადში კვნესოდა ბავშვი,
ბავშვი მოტყუებული და მიტოვებული.
ბავშვი კვნესოდა წყვდიადში სადღაც,
ბავშვი გადაგდებული და ყველასგან დავიწყებული.