ოთარ ჭილაძე                                                       
მზად ვარ გისმინო და გემსახურო.                   
ქარში იშლება დეკემბრის თოვლი                 
და მღერის შენი მძიმე საყურე,                           
გაბრუებული დეკემბრის თოვლით.                 
(მე ალბათ დიდხანს მექნება ვალი,                     
მაგრამ ვიქნები სულ მხიარული.                         
ეს გაუმარჯოს შენს ეშმაკ თვალებს                     
და სარკეებში ნასწავლ სიარულს).                       
სარკმელში ისევ თოვლი ირევა                               
და ჰყვება თავის უბრალო ამბავს.                           
და სკამზე, როგორც ნანადირევი,                           
ჰკიდია შენი ლამაზი კაბა.                                         

Готов внимать тебе и угождать.     
Зима  кружит  снежинок письмена, 
Поет твоя тяжелая серьга,                 
Декабрьским снегом ошеломлена. 

(Хоть  пред судьбой мне вечность  быть в долгу, 
В себе источник Радости познал.                         
Восторг - задору глаз твоих  шальных             
Походке  легкой – детищу зеркал).                 

А за окном  декабрекрылый снег                     
Все ткет свой незатейливый рассказ,
И платье с плеч  твоих на стул легло 
Немым трофеем – дивным без прикрас.