ქალაუ შენის ცქერითა ვიწვი,
შენი თვალები, მზერაში დამრჩა.
თუ გინდ დღე და ღამ უწყვეტად ვივლი,
შენთან შეხებით ეს გულიც გალღვა.

წვიმა ჩამორეცხს სევდის დალალებს,
მტკიცე უარის დაჰბერავს ქარი.
ბაგის სიწითლე დაჰკრავს მკრთალ ლალებს,
ალდაფერფლილი გაჩნდება კვალი.

კარს მოსდგომია, ჩემი ნოველის,
მარტოობისგან დამდნარი ქალი.
მესმის კაკუნი წინა ცხოვრების,
წვიმის წვეთის და პატარა ლალის.