ჩემს მდგრად  ტანჯვაში ყოფა არ წუთობს,
დღენიც – ერთურთზე უსაშინლესი...
ბედს ვეღარ ვზიდავ, ვერც ჩემს საწუთროს
ვერ გამოხატავს ეს სუსტი ლექსი.

დროს ყინავს უცებ. ცრემლებს და ვნებას
ირგვლივ ატყვევებს არარა ბნელი,
მსუბუქ ჩრდილივით  წარსული ქრება,
მიწად წევს - გვამად – მიუწვდომელი.

მის თავს ზემოთ, ცხად სინამდვილეში,
უსიყვარულო, მზის სხივ არ მქონე,
ბრუნავს სამყარო – უსულო ლეში,
დავიწყებული, მისი არ მცოდნე.

ჩემს ბლაგვ სევდასთან დავრჩი ეული,
ჩემს არსს ვერ ვსწვდები – თუმცაღა ვცდილობ,
ასე დამტვრეულს მერგო ველური
ეს უსახელო, ზღვის სანაპირო.

ო, ღმერთო, მსურს ტანჯვა მწველი,
ახსენი ჩემს სულს ეს სიძაბუნე:
შენ ახსნი, მაგრამ წარსულის ცრემლი,
ცოცხალ ტანჯვად გთხოვ კვლავაც მარგუნე,

მისით, მისით ვქმენ ჩემი გმირობა,
ბოლომდე მისით ბრძოლებს ვუძლებდი
და სიყვარულის მწველი პირობა
ხალხთან და ბედთან იყო უდრეკი.

მისით, მისით თუ ვერ ვძლიე ჩემს ბედს,
ბედიც დავტოვე ხელმოცარული,
მისით, მისით კვლავ ბოლომდე შემწვეს:
ტანჯვა, ლოცვა და სიყვარული.



Есть и в моем страдальческом застое
Часы и дни ужаснее других...
Их тяжкий гнет, их бремя роковое
Не выскажет, не выдержит мой стих.

Вдруг всё замрет. Слезам и умиленью
Нет доступа, всё пусто и темно,
Минувшее не веет легкой тенью,
А под землей, как труп, лежит оно.

Ах, и над ним в действительности ясной,
Но без любви, без солнечных лучей,
Такой же мир бездушный и бесстрастный,
Не знающий, не помнящий о ней.

И я один, с моей тупой тоскою,
Хочу сознать себя и не могу –
Разбитый челн, заброшенный волною,
На безымянном диком берегу.

О господи, дай жгучего страданья
И мертвенность души моей рассей:
Ты взял ее, но муку вспоминанья,
Живую муку мне оставь по ней, –

По ней, по ней, свой подвиг совершившей
Весь до конца в отчаянной борьбе,
Так пламенно, так горячо любившей
Наперекор и людям и судьбе, –

По ней, по ней, судьбы не одолевшей,
Но и себя не давшей победить,
По ней, по ней, так до конца умевшей
Страдать, молиться, верить и любить.

Конец марта 1865