როცა მოვკვდები, ატირდებიან ალბათ ჩემები,
დამიტირებენ დამასველებს მათი ცრემლები,
როცა მოვკვდები დამიტირებენ ალბათ ქალები,
ნეტავ ნამდვილად რომელ მათგანს შევებრალები.

საფლავთან მოვლენ თითო ჭიქა ღვინოს დალევენ,
შესანდობარიც დაილევა წავლენ მალევე,
და ჩემს საფლავზე აყვავდება ობლად ვარდები,
დამივიწყებენ აღარავის შეუყვარდები.

გავქრები ისე როგორც გაქრა ჩემამდე ბევრი,
და ალბათ ჩემი სხეულისგან დარჩება მტვერი,
სულ სხვა იერი დამედება და სულ სხვა ფერი,
არ მეყოლება არც მოყვარე და არცა მტერი.

როცა მოვკვდები, ატირდებიან ალბათ ჩემები,
ატირდებიან დამასველებს მათი ცრემლები,
სიცოცხლე ისევ გაგრძელდება როგორც დავტოვე
და გაზაფხულზე აყვავდება ისევ ველები.

როცა მოვკვდები მეც ამინთეთ ერთი სანთელი,
საიქიოსკენ მიმავალ გზას მქონდეს ნათელი.