შენი შავთეთრი ოთახია, ჭერი ნარინჯის,
კედლის საათი მომართული პარიზის დროით,
თვალებდახრილი ზიხარ სიმშვიდის ოც კვადრატულ
და რამდენიმე სანტიმეტრს შორის.

სისულელეა არ მინდოდეს ახლა შენს გვერდით,
ვიჯდე უბრალოდ, ჩაის ვსვამდეთ, გელაპარაკო
მერე ავდგე და წამოსვლის წინ ერთხელ გაკოცო,
ისე რომ გავდეს საბოლოო დამშვიდობებას,
მაგრამ დავბრუნდე იმისთვის, რომ ჩურჩულით გითხრა
მე შენ მიყვარხარ!...