ისევ მოსრიალდა გველი სამარიდან,
მწვანე , ლორთქო ფერი დასდის ოთახის ჭერს,
თვალებს დავხუჭავ და გეტყვი „ვეღარ გიტან!
აღარ შეგპირდები მაცდურ საღამოებს.“
მერე...მერე ისევ შენი მონატრება.
დახლზე ფერად-ფერად , ვარჩევ მარაოებს...
ტაძრის გუმბათს წყდება შენი აღსარება,
„მინდა შევინანო ცოდვა მამაო ეს...“
ქარი...ქარი დაქრის ცივი თებერვლის და
სუსხი ძვალ-რბილს ატანს, ვითვლი კვამლის ქულებს...
მტკვარი დუნედ მიდის, ვუმზერ ჯებირიდან
რა დამღლელი არის თურმე სიმარტოვე...
აღარ მოსრიალებს გველი სამარიდან,
ისევ მწვანე ფერი დასდის ოთახსი ჭერს
თვალებს დავხუჭავ და...მიჭირს უშენობა,
უკვე უსაშველოდ ვებრძვი საღამოებს...