იყო მშფოთვარე, ანცი და ნაზი,
– გწყურდეს სიცოცხლე ასე! –
იყო ჭკვიანი, ასე ლამაზი, –
იყო მშვენებით სავსე!

ყველაზე ნაზი, ვინც იყო, ან არის,
ცოდვის არ იყო მცოდნე...
არ აღშფოთდება მთხრელი საფლავის,
– ვინც რომ არ უნდა მოკვდეს!

უცხოდ გარდაქმნილს დაგადონ ტაბუ,
– იქცე ყინულის ლოლოდ! –
არც რამ დასტყუო ბონდოვან წარსულს,
არც ბედს მიენდო მხოლოდ,

სულ დაივიწყო გულის ბზარები
და რომ შეხორცდა – ისიც,
შენი ხმაც და მით თქმული აზრებიც,
და ბრწყინვალება თმისიც.

ძველი ფირუზით მორთულ სამაჯურს,
– მტევნის სიმძიმით დახრილს,
ამ სივიწროვეს ნახვევ აბაჟურს,
ჩემს ხელზე შებმულ სამხილს...

როგორც კვეთავდა კონტური ღრუბელს,
ცაზე სიშორე ფერთა.
ასე ვჟღინთავ მეც მელანით ფურცელს,
თუკი კალამი ხელთ მაქვს.

უწინ თუ როგორ ფეხები ხტოდნენ,
წინაღობებზე ხშირად,
არ მსურს წარსულთან რომ განვმარტოვდე,
ვიქცე მორბენალ ჩრდილად.

მსურს დავიწყება აისის ალთა,
დღეთა სიჩუმის წესი...
– ყველა ანცობა და ქროლვა ქართა,
– ყველა, ნათქვამი ლექსი!

აღსრულებული ეს სასწაული
სიცილს გაატანს ქარებს.
მე, ვარდისფერი და ბანალური
ყველას ვაჯობებ – მკრთალებს.

და აღარ გავხსნი – მე ასე მინდა –
– ო, შემიბრალე თარსი! –
არც დაისისთვის, არც მზერისთვის და
არც ველებისთვის გავხსნი –

ჩემს ამ დახურულ წამწამ–ქუთუთოს.
– არც ყვავილისთვის ავწევ! –
მშვიდობით მიწავ, გთმობ საუკონოდ,
და ვინანიებ ასწლედს.

და მთვარეებიც დაიწყებს დნობას,
თითქოს თოვლს დნობას ასწრებს,
როცა ასე ნორჩს გაატანს ქროლვას,
ამ ულამაზეს ასწლედს.






Быть нежной, бешеной и шумной,
- Так жаждать жить! -
Очаровательной и умной, -
Прелестной быть!

Нежнее всех, кто есть и были,
Не знать вины...
- О возмущенье, что в могиле
Мы все равны!

Стать тем, что никому не мило,
- О, стать как лед! -
Не зная ни того, что было,
Ни что придет,

Забыть, как сердце раскололось
И вновь срослось,
Забыть свои слова и голос,
И блеск волос.

Браслет из бирюзы старинной -
На стебельке,
На этой узкой, этой длинной
Моей руке...

Как зарисовывая тучку
Издалека,
За перламутровую ручку
Бралась рука,

Как перепрыгивали ноги
Через плетень,
Забыть, как рядом по дороге
Бежала тень.

Забыть, как пламенно в лазури,
Как дни тихи...
- Все шалости свои, все бури
И все стихи!

Мое свершившееся чудо
Разгонит смех.
Я, вечно-розовая, буду
Бледнее всех.

И не раскроются - так надо -
- О, пожалей! -
Ни для заката, ни для взгляда,
Ни для полей -

Мои опущенные веки.
- Ни для цветка! -
Моя земля, прости навеки,
На все века.

И так же будут таять луны
И таять снег,
Когда промчится этот юный,
Прелестный век.