მეშინია რომ მალე წამგლეჯენ შენს თავს ლაჩრები!
იცი, რომ სისხლზე მეტი ხარ ჩემში,
დგას ამ ღამეში ჩემი ცხოვრება
და უფრიალებს დამწვარი კაშნე.
უკვე მოგვიწევს დაჯერება: გახმა ნატვრის ხე,
აღარც ოცნებებს უწერიათ ალბათ დიდი დღე.
მეჩვენება რომ არ გადარდებს არც ეს სრულებით.
არც ის, რომ მალე წამგლეჯენ შენს თავს ეს ნაბიჭვრები!
ანდა ვერც ამჩნევ (შენ ხომ ასე გიყვარს ისინი)
სულის ღრმულები ამომევსო, ამომექოლა
იმაზე ფიქრით რა მოხდება როცა შენ მკვდარი,
ანდა უბრალოდ (მხოლოდ ჩემთვის) აღარ იქნები.
შეხე! მართმევენ შენს თავს ვიღაც გაიძვერები!
გთხოვ შემაშველე ისევ ხელი დაჭრილს, ნაომარს.
აქ შენ ხარ მხოლოდ (იმის იქით სიცარიელე)
ხო, შენზე დიდი სიცარიელე წარმოიდგინე,
წარმოიდგინე ერთი წამით უშენო მე და
წარმოიდგინე ერთი წუთით ჩემი შიშები
როცა სიბნელეს (ოთახებში ანდა ბაღებში)
არავინ აღარ გამინათებს. შეხედე ერთი,
როგორ მართმევენ შენს თავს ვიღაც ლაწირაკები!
გთხოვ, გამომხედე ჩემო ერთო, გთხოვ , გამომხედე!