რომ გასცე სიცოცხლე, ჯერ უნდა მიიღო იგი,
როგორც ჩვენი წუხილი ვარდება ბრტყელი სიცარიელის
ზღვაში, – მილიარდობით სისხლის წვეთებისგან ავსილ ზღვაში.
მე გავცდი სერიოზული შიდაბრძოლების მცირე წყლებს,
სადაც თეთრ–ფეხებიან, თეთრ–მუცლიანი ხრწნადი არსებები
დროში გაწელილ სიკვდილს და გარშემო მიმდინარე ბატალიებს უჯანყდებოდნენ.
ძვირფასო ნორჩო, ჩემი ქმედება, ბეღურის ქმედებას არ აღემატება
შენს მიმართ; მე მოხუცი ვარ იმ დროს, როცა მოდაშია: იყო
ჭაბუკი; მე ვტირი, როცა მოდაშია სიცილი.
მე მძულდი შენ, როცა ნაკლები სიმამაცე იყო საჭირო
სიყვარულისთვის.





To give life you must take life,
and as our grief falls flat and hollow
upon the billion-blooded sea
I pass upon serious inward-breaking shoals rimmed
with white-legged, white-bellied rotting creatures
lengthily dead and rioting against surrounding scenes.
Dear child, I only did to you what the sparrow
did to you; I am old when it is fashionable to be
young; I cry when it is fashionable to laugh.
I hated you when it would have taken less courage
to love.