დრო თქვავს თავზე გადაევლო,
სანამომდე გადიარა,
გულმა ამომიწყო სითბო,
მაღალისკენ ჩადიარა,
ვიღაც გოგომ სითბი მიხმო,
ხელიდანვე წამიერად,
ისე ვიგრძენ თითქოს ავად,
ანდაც მისგან განიერად,
განა ვისმე რამეს ვთხოვდე,
ანდაც მისგან მოვითხოვდე,
განა ჩემი მართებს რამე,
ანდაც რისთვის ვისჯებოდე,
განა ადრეც მქონდა ვალი,
და სად ადრეც მისასვლელი,
თურმე იქაც ყარდა ნავი,
ნაპირამდე მისასვლელი,
მაგრამ დრო ხომ ნიავს მიაქვს,
დრო ხომ ფიქრზე მუდამ ცოცხლობს,
ჩვენი სიბრძნის ნახევარი,
დრომ რომ ერთად ამოხოცოს,
და დრო ითქვავს ერთხელ მაინც,
დავიღალე არ მაქვს რწმენა,
და დრო ითქვავს დამაცადეთ,
არ ვინანებ სადაც მე ვარ!