თვლემს თბილ სახლებში ჩვენი ქალაქი,
ღამეა ცივი,ქარი აფთარი...
შენ,ფოთოლივით  ბედსმოწყვეტილო,
ნეტავ სადა ხარ მიუსაფარი?
გარეთ სასტიკი,გულქვა ქარია,
ოჰ,ამ ზამთარმა როგორ გაწვალა,
შიშმა გასწავლა ალბათ დათმენა,
ბავშვობა თვალწინ კი აგაცალა;
ქუჩაში სევდით შეჰყურებ სახლებს,
არც ერთის სითბო შენი არაა,
ვერც დედის ხატმა,გამოგონილმა,
ვერ განუგეშა,ვერ შეგიფარა.
ხელზე გაშლილი ხურდის წყალობით
თუ გადალახე სურვილთა ზვრები,
ბუდეში ცრემლის და მარტოობის
იძინე,ნახე ტკბილი სიზმრები!
მე შენს ოცნებას,ფრთაჩამოტეხილს,
გავუღე  გულის ციცქნა სარკმელი,
ცივი ქარისგან ნაცემი ღამით
შენთვის დავანთე თაფლის სანთელი